Odpowiedzi na pytania Czytelników

3.1. Czy do paragonu z NIP nabywcy należy wystawić fakturę ustrukturyzowaną?

Spółka z o.o. (czynny podatnik VAT) świadczy usługi rekreacyjne (basen, siłownia, fitness). Cała sprzedaż jest ewidencjonowana w kasie fiskalnej. Głównym odbiorcą usług są osoby prywatne, ale incydentalnie zdarza się zakup przez firmy. W przypadku zakupu przez przedsiębiorcę do 450 zł wystawiane są wyłącznie paragony z NIP nabywcy. Natomiast w przypadku zakupu powyżej 450 zł kasjerzy, na życzenie przedsiębiorcy, wystawiają fakturę do paragonu z NIP nabywcy. Czy taka faktura powinna być wystawiona w KSeF?

Obowiązkowy KSeF

Od 1 lutego 2026 r. wystawianie faktur ustrukturyzowanych w KSeF (e-faktur) stało się obowiązkiem dla największych podatników, których wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku przekroczyła w 2024 r. 200 mln zł. Od 1 kwietnia br. obowiązek ten obejmie pozostałych podatników (nie dotyczy to jednak najmniejszych podatników - u których wartość sprzedaży wraz z podatkiem VAT udokumentowana fakturami wystawionymi w dany miesiącu będzie mniejsza lub równa 10.000 zł - którzy będą mieli bezwzględny obowiązek wystawiania e-faktur dopiero od 1 stycznia 2027 r.).

Należy ponadto mieć na uwadze, że ustawodawca przewidział:

1) wyłączenia z obowiązku wystawiania e-faktur (wskazane w ustawie o VAT i rozporządzeniu Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych), np. podatnicy nie mają obowiązku dokumentowania w KSeF czynności na rzecz nabywcy towarów/usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej,

2) odroczenie terminu wystawiania e-faktur, tj. możliwość wystawiania do 31 grudnia 2026 r.:

• faktur elektronicznych lub faktur w postaci papierowej przy zastosowaniu kas rejestrujących,
• paragonów fiskalnych uznanych za faktury (wystawionych zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT, tj. w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro).

Dokumentowanie transakcji na rzecz podatników

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Za fakturę uznawany jest także paragon z NIP nabywcy, na kwotę brutto do 450 zł (lub 100 euro - jeśli kwota ta jest określona w euro). Jest to tzw. faktura uproszczona. Taka faktura nie musi zawierać wszystkich elementów właściwych dla "typowych" faktur - musi ona zawierać tylko te elementy, które zostały wskazane w art. 106e ust. 5 pkt 3 ww. ustawy (np. może nie zawierać danych nabywcy - poza NIP). Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie transakcje mogą być dokumentowane fakturami uproszczonymi. Takimi fakturami nie można dokumentować m.in. wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość oraz WDT (patrz: art. 106e ust. 6 ww. ustawy).

Zaznaczamy ponadto, że w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej w kasie rejestrującej wystawienie faktury dla nabywcy (podatnika VAT) jest uzależnione od zamieszczenia NIP nabywcy na paragonie dokumentującym sprzedaż. Powyższe wynika z art. 106b ust. 5 ustawy o VAT. Na temat wystawiania faktur do paragonów wypowiedziało się Ministerstwo Finansów (MF) w komunikacie z 3 stycznia 2020 r. pt. "Nowe zasady wystawiania faktur do paragonów" (zamieszczonym na stronie internetowej www.gov.pl), w którym czytamy:

"(...) Od 1 stycznia 2020 r., jeżeli sprzedaż została zarejestrowana w kasie fiskalnej i potwierdzona paragonem, fakturę wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon ten zawiera NIP. Oznacza to, że już w momencie sprzedaży klient musi określić, czy kupuje jako podatnik, czy jako konsument.

Jeżeli kupuje jako podatnik i chce otrzymać fakturę VAT, musi:

• przy paragonie do kwoty 450 zł brutto (100 euro) - podać swój NIP przed zakończeniem sprzedaży w kasie fiskalnej. Otrzyma wtedy fakturę wystawioną w formie uproszczonej (czyli paragon z NIP), traktowaną jak zwykła faktura,
• przy paragonie powyżej kwoty 450 zł brutto (100 euro) - podać swój NIP przed zakończeniem sprzedaży w kasie fiskalnej. Na podstawie takiego paragonu z NIP będzie mógł wystąpić do sprzedawcy o wystawienie faktury.

Jeśli klient nie poda NIP do czasu wystawienia paragonu, uznaje się, że kupuje jako konsument. Może wystąpić o wystawienie faktury, jednak sprzedawca wystawi mu fakturę taką, jak dla konsumentów - bez NIP nabywcy. (...)"

Biorąc powyższe pod uwagę uznaje się, że skoro paragon do 450 zł, zawierający NIP nabywcy, spełnia przesłanki do uznania go za fakturę uproszczoną, to tym samym do takiego paragonu sprzedawca nie powinien wystawiać (a nabywca żądać wystawienia) dodatkowej faktury. Natomiast jeżeli podatnik ewidencjonuje sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w kasie rejestrującej (choć nie ma takiego obowiązku) i wystawi paragon powyżej 450 zł zawierający NIP nabywcy, to i tak ma obowiązek wystawienia faktury. Taki paragon nie jest bowiem uznawany za fakturę.

Podsumowanie

W sytuacji opisanej w pytaniu należy uznać, że podatnik postępuje prawidłowo wystawiając dla nabywców (podatników) wyłącznie paragony z NIP nabywcy na kwotę brutto do 450 zł. Natomiast w przypadku transakcji powyżej 450 zł, którą ewidencjonuje w kasie rejestrującej (paragon zawiera NIP nabywcy), podatnik powinien dodatkowo udokumentować fakturą. Nieprawidłowe jest zatem wystawianie faktury wyłącznie na żądanie nabywcy. Taka faktura powinna być z kolei wystawiona w KSeF (gdyż nie jest to paragon fiskalny do 450 zł - uznawany za fakturę, ani faktura elektroniczna lub faktura w postaci papierowej wystawiona przy zastosowaniu kasy rejestrującej; świadczenie usług rekreacyjnych nie zostało też objęte żadnym innym zwolnieniem z KSeF).

3.2. Sprzedaż towaru używanego otrzymanego nieodpłatnie a procedura VAT-marża

Prowadzę jednoosobową działalność gospodarczą (świadczę usługi pogwarancyjnej naprawy urządzeń). Zamierzam sprzedawać części wymontowywane z urządzeń. Czy do sprzedaży ww. części będę mógł zastosować procedurę VAT-marża?

Opodatkowanie na zasadzie marży to szczególna forma rozliczania VAT. Stanowi ona odstępstwo od zasad ogólnych, gdyż sprzedawca płaci podatek jedynie od naliczonej przez siebie marży, a nie od całkowitej kwoty sprzedaży. Procedura VAT-marża ma zastosowanie m.in. do towarów używanych nabytych w celu odsprzedaży. Za towary używane uważa się zasadniczo ruchome dobra materialne, nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie (inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie, antyki i niektóre metale lub kamienie szlachetne).

Warunki zastosowania VAT-marży do sprzedaży towarów używanych

Zasady stosowania opodatkowania sprzedaży według szczególnej procedury VAT-marża zostały uregulowane szczegółowo w art. 120 ustawy o VAT.

Zastosowanie tej procedury jest możliwe, jeżeli towary używane zostaną nabyte od:

• podmiotu niebędącego podatnikiem VAT lub podatnikiem podatku od wartości dodanej,
• podatnika VAT bądź podatnika od wartości dodanej, w sytuacji gdy towary te podlegały zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 (dot. towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do odliczenia VAT) lub art. 113 (czyli sprzedaży dokonywanej przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 240.000 zł),
• podatnika VAT, jeżeli dostawa tych towarów podlegała procedurze VAT-marża,
• podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana w systemie marży, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Zatem, opodatkowanie na zasadzie marży ma zastosowanie do dostawy towarów używanych, które w momencie nabycia nie podlegały opodatkowaniu VAT, były opodatkowane według procedury marży lub też podlegały zwolnieniu z VAT. Dla zastosowania tej procedury konieczny jest także zamiar ich odsprzedaży w momencie nabycia.

Ponadto należy mieć na uwadze, że w przypadku dostawy towarów używanych opodatkowanych na zasadzie marży, podstawą opodatkowania VAT jest marża, stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku (patrz: art. 120 ust. 4 ustawy o VAT). Przez kwotę sprzedaży należy rozumieć całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7 ustawy o VAT (m.in. np. kwot stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty). Z kolei kwota nabycia to wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa powyżej, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

Podsumowanie

W sytuacji opisanej w pytaniu, naszym zdaniem, można byłoby zastosować procedurę VAT-marża przy sprzedaży części jako towaru używanego (Czytelnik nie ma prawa do odliczenia VAT przy ich nabyciu, ponieważ pozyskuje je nieodpłatnie oraz ma zamiar je odsprzedać), jeżeli założymy, że nabył je od podmiotu niebędącego podatnikiem (czyli właściciela naprawianych urządzeń). Niemniej jednak nie ma to większego znaczenia, gdyż w omawianej sytuacji nie wystąpi kwota nabycia i tym samym podatek należny z tytułu sprzedaży towarów używanych w systemie VAT-marża będzie liczony od kwoty sprzedaży (kwotę tę należy uznać za kwotę brutto). Podatek będzie liczony zatem tak samo jak przy ogólnych zasadach opodatkowania VAT (przy założeniu, że podatnik nie poniósł dodatkowych kosztów związanych z zakupem tych towarów). Z punktu widzenia Czytelnika nie ma zatem znaczenia, jakie zasady opodatkowania on zastosuje, gdyż kwota VAT należnego będzie taka sama. Opodatkowanie na zasadach ogólnych może być jednak istotne dla nabywcy (będzie miał on prawo odliczyć VAT z tytułu tego zakupu - po spełnieniu ustawowych warunków).

3.3. Limit podmiotowego zwolnienia z VAT w przypadku zawieszenia działalności sezonowej

Prowadzę od kilku lat działalność sezonową i przez 10 miesięcy jest ona zawieszona. Korzystam z podmiotowego zwolnienia z VAT. Czy w 2026 r. przysługuje mi limit 240.000 zł, czy powinienem go ustalać proporcjonalnie do prowadzenia działalności w tym roku (np. 2/12)?

Podmiotowe zwolnienie z VAT

Podatnicy mogą korzystać z tzw. podmiotowego zwolnienia z VAT. Szczegółowe regulacje w tym zakresie zawiera art. 113 ustawy o VAT.

Mianowicie ustawodawca zwolnił od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240.000 zł. Zwolnienie to mogą stosować także podatnicy rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności opodatkowanych VAT, jeżeli przewidywana przez nich wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 240.000 zł.

UWAGA! Limit podmiotowego zwolnienia z VAT w wysokości 240.000 zł obowiązuje od 2026 r. (wcześniej wynosił on 200.000 zł). Przy czym ze zwolnienia podmiotowego z VAT w 2026 r. mogą korzystać także podatnicy, u których wartość sprzedaży w 2025 r. przekroczyła "stary" limit (200.000 zł), ale nie przekroczyła "nowego" (240.000 zł). Dotyczy to także podatników, którzy w 2025 r. rozpoczęli wykonywanie czynności opodatkowanych (przy czym powinni oni wartość sprzedaży policzyć w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej).

Zawieszenie działalności

Kwestie związane z zawieszeniem działalności gospodarczej reguluje ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.). Wynika z niej, że:

• przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach określonych w niniejszej ustawie, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych,
• przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni,
• przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy,
• zawieszenie oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej.

Wznowienie sezonowej działalności a podmiotowe zwolnienie z VAT

Zawieszenie działalności gospodarczej samo w sobie nie stanowi zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez podatnika. Podatnik, który zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej na pewien czas, nadal pozostaje podatnikiem VAT, z tym że w okresie zawieszenia wykonywania działalności przedsiębiorca nie prowadzi aktywnej działalności. Zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej nie oznacza zatem ustania bytu przedsiębiorcy, a jedynie przerwę w wykonywaniu działalności gospodarczej.

W konsekwencji przyjmuje się, że po wznowieniu zawieszonej działalności gospodarczej, podatnik nie jest uznawany za rozpoczynającego działalność, lecz występuje jako podatnik kontynuujący działalność. W związku z powyższym fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na zmniejszenie kwoty limitu uprawniającej do korzystania ze zwolnienia z VAT. Tak wynika m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 1 sierpnia 2025 r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.600.2025.1.AK, w której czytamy:

"(...) kwota limitu 200.000,00 zł, wynikająca z art. 113 ust. 1 ustawy, dająca prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług, dotyczy Pana w pełnej wysokości, niezależnie od zawieszenia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego, a następnie jej wznowienia (w kolejnych latach). Fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na zmniejszenie kwoty limitu uprawniającej do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Tym samym po wznowieniu przez Pana działalności gospodarczej 2 czerwca 2025 r. limit do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, na rok 2025 r., wynosi 200.000,00 zł. (...)"

Zaznaczamy, że ww. interpretacja została wydana w starym stanie prawnym (obowiązującym w 2025 r.), ale zachowuje ona swoją aktualność także obecnie, z tym że limit podmiotowego zwolnienia z VAT wynosi od 2026 r. 240.000 zł.

W świetle powyższego Czytelnikowi będzie przysługiwało w 2026 r. prawo do "pełnego" limitu podmiotowego zwolnienia z VAT, czyli 240.000 zł.

3.4. Akcyza pobierana od klienta przez podmiot prowadzący skład podatkowy - rozliczenie VAT

Spółka świadczy usługi magazynowania, prowadzi skład podatkowy i składa zabezpieczenie wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Zgodnie z umową zawartą z klientem (podmiot krajowy, czynny podatnik VAT), spółka zobowiązana jest do obliczenia należnego podatku akcyzowego, pobrania kwoty akcyzy od klienta, oraz jej wpłaty do właściwego urzędu celno-skarbowego w związku z wydaniem towarów (alkoholu) ze składu. Wydanie następuje po wpłacie przez klienta na rzecz spółki równowartości należnej akcyzy. Spółka wystawia na klienta fakturę za usługi składowania i wydania towaru, doliczając do wynagrodzenia wartość wyliczonego podatku akcyzowego. Od całości tak ustalonej kwoty spółka nalicza VAT. Czy spółka postępuje prawidłowo?

Rozliczenie akcyzy przez spółkę prowadzącą skład podatkowy

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 126 ze zm., dalej: u.p.a.), podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą. Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest wprowadzenie wyrobów akcyzowych do składu podatkowego. Mając na uwadze powyższe przyjmujemy, że to spółka w związku z wprowadzeniem wyrobów klienta do jej składu podatkowego posiada status podatnika akcyzy - sama płatność akcyzy pozostaje jednak zawieszona w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy.

W momencie wyprowadzenia wyrobów ze składu i zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy, po stronie spółki powstaje zatem obowiązek złożenia deklaracji akcyzowej, jak również obliczenia i zapłaty akcyzy na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakończenie procedury (art. 21 ust. 2 u.p.a.). Pamiętać należy także o obciążającym spółkę prowadzącą skład podatkowy obowiązku uiszczania tzw. wpłat dziennych, stanowiących zaliczki na akcyzę. W przypadku spółki, wpłat dziennych należy dokonywać nie później niż 25. dnia po dniu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy i powstało zobowiązanie podatkowe w stosunku do danej partii towarów klienta (art. 23 u.p.a.). Wpłaty te należy następnie uwzględniać w deklaracji akcyzowej za dany miesiąc rozliczeniowy.

Deklarację podatkową z tytułu podatku akcyzowego należy, co do zasady obecnie składać za pośrednictwem systemu PUESC. W przypadku spółki zastosować należy formularz AKC-4/AKC-4zo, z wyborem wariantu AKC-4 (wariant AKC-4zo dotyczy zarejestrowanych odbiorców wyrobów akcyzowych). Ponieważ pytanie dotyczy alkoholu, po stronie spółki może zaistnieć konieczność wypełnienia załączników AKC-4/A (dla alkoholu etylowego), AKC-4/B (dla wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich) lub AKC-4/C (dla piwa).

Zgodnie z art. 14 ust. 3 u.p.a., właściwość miejscową organu podatkowego dla celów akcyzy, co do zasady, ustala się ze względu na odpowiednio miejsce wykonania czynności lub wystąpienia stanu faktycznego, podlegających opodatkowaniu akcyzą. Zdaniem redakcji, organem do którego spółka powinna złożyć deklarację akcyzową i wpłacić podatek, będzie zatem organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia składu podatkowego spółki.

Obciążenie klienta równowartością akcyzy - kwestia VAT

Jak wynika z treści pytania, spółka obciąża swojego klienta wartością akcyzy, którą musi uregulować w związku z zakończeniem procedury zawieszenia poboru akcyzy dla jego towarów. Jak natomiast wynika z przepisów u.p.a., to nie klient a spółka prowadząca skład podatkowy w analizowanym przypadku jest podatnikiem z tytułu akcyzy. W tej sytuacji, w ocenie redakcji, doliczanie równowartości akcyzy obciążającej klienta do podstawy opodatkowania VAT usługi spółki jest prawidłowe. Zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku VAT. Przyjąć należy zatem, że zwrot kosztu akcyzy ponoszonego przez spółkę stanowi element wynagrodzenia z tytułu podlegającej VAT usługi składowania wyrobów klienta w składzie podatkowym.

Jednocześnie, zdaniem redakcji, w analizowanym przypadku nie znajdzie zastosowania art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, podstawa opodatkowania VAT nie obejmuje kwot otrzymanych od usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby VAT. Jak natomiast wskazano już wyżej, wpłacając akcyzę do właściwego urzędu w związku z zakończeniem procedury zawieszenia poboru akcyzy dla składowanych towarów spółka nie działa w imieniu klienta, lecz w imieniu własnym, realizując obciążające ją zobowiązanie podatkowe.

Stanowisko to, choć w odniesieniu do innego przypadku, potwierdził Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 18 marca 2022 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.20.2022.1.KS:

"(...) W rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym ciąży na leasingodawcy i nie może być w drodze umowy przeniesione na leasingobiorcę ze skutkiem zwalniającym leasingodawcę z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji) należności z tytułu ponoszonych przez Państwa spółkę - leasingodawcę opłat lub kosztów związanych z przedmiotem leasingu, a więc również z tytułu podatku akcyzowego. Niezależnie jednak od tego, czy zwracana leasingodawcy przez leasingobiorcę kwota podatku akcyzowego została np. włączona do raty leasingowej i stanowi jej element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z tej raty, zawsze jest należnością obciążającą leasingodawcę, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi leasingu. (...)"