Zasady dotyczące wypłat dywidend określone w przepisach Kodeksu spółek handlowych (K.s.h.) dotyczą w takim samym zakresie spółek opodatkowanych klasycznym CIT, jak i opodatkowanych ryczałtem od dochodu spółek powszechnie zwanych estońskim CIT.
Z regulacji kodeksowych wynika, że wspólnik spółki z o.o. ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Kwota przeznaczona do podziału między wspólników nie może przekraczać zysku za ostatni rok obrotowy, powiększonego o niepodzielone zyski z lat ubiegłych oraz o kwoty przeniesione z utworzonych z zysku kapitałów zapasowego i rezerwowych, które mogą być przeznaczone do podziału. Kwotę tę należy pomniejszyć o niepokryte straty, udziały własne oraz o kwoty, które zgodnie z ustawą lub umową spółki powinny być przekazane z zysku za ostatni rok obrotowy na kapitały zapasowy lub rezerwowe (por. art. 191 § 1 i art. 192 K.s.h., zob. też art. 191 § 4 K.s.h.).
Wypracowany przez spółkę z o.o. zysk netto może również zostać przeznaczony - zamiast m.in. na wypłatę dywidendy - do rozliczenia w kolejnych okresach albo na utworzenie lub zwiększenie kapitału zapasowego. K.s.h. pozostawia wspólnikom szerokie prawo wyboru, co do ostatecznego kształtu decyzji w zakresie rozliczenia wyniku finansowego spółki z o.o., w tym jego podziału.