Odnosząc się do umowy sponsoringu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie została ona uregulowana w sposób szczególny w żadnych przepisach. Jest to tzw. umowa nienazwana. Przypomnijmy, że - na podstawie art. 3531 Kodeksu cywilnego - strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
W praktyce może mieć miejsce sponsoring:
- właściwy - gdy zawarta między stronami umowa przewiduje, że w zamian za przekazanie określonych środków pieniężnych, rzeczy lub usług, sponsor otrzyma od podmiotu sponsorowanego ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym; mamy tu do czynienia ze wzajemnym świadczeniem stron, polegającym z jednej strony na zobowiązaniu się sponsora do przekazania środków pieniężnych, rzeczy lub usług, a z drugiej strony na odpłatnym nabyciu przez sponsora usługi reklamowej,
- niewłaściwy - gdy sponsor nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego od sponsorowanego; w tym przypadku przyjmuje się, że przekazanie sponsorowanemu środków pieniężnych, wartości rzeczowych lub świadczeń ma charakter darowizny.
Tak wynika np. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 maja 2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.176.2025.2.DK.