Ogólne zasady
Wydatki na naprawę samochodu na gruncie podatku dochodowego kwalifikowane są do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, które określone zostały w art. 15 ust. 1 updop i art. 22 ust. 1 updof. Stosownie do tych przepisów kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop i art. 23 updof.
Oznacza to, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu znajdujących się w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym m.in. z osiąganymi przychodami.
Wydatki na powypadkową naprawę samochodu osobowego są zaliczane generalnie do kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami, tj. do tzw. kosztów pośrednich, które są potrącalne w dacie ich poniesienia. Za dzień poniesienia uznaje się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury/rachunku lub innego dowodu w przypadku braku faktury/rachunku (art. 15 ust. 4d-4e updop i art. 22 ust. 5c-5d updof).
Przy zaliczaniu omawianych wydatków do kosztów podatkowych należy mieć na uwadze ograniczenia zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 51 i ust. 5a updop oraz art. 23 ust. 1 pkt 46a i ust. 5a updof. Dotyczą one ujmowania w kosztach wydatków związanych z używaniem firmowych samochodów osobowych wykorzystywanych do tzw. celów mieszanych. W dyspozycji tych przepisów znajdują się bowiem również wydatki na powypadkową naprawę takich samochodów. Z powołanych przepisów wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania firmowego samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Przy czym poniesione wydatki obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
W pytaniu nie zostało wskazane, czy samochód jest wykorzystywany wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, czy również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Jeżeli służy podatnikowi wyłącznie do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to wydatki poniesione na jego naprawę będą kosztem uzyskania przychodów w pełnej wysokości. W sytuacji gdy jest wykorzystywany do tzw. celów mieszanych, wówczas do kosztów podatkowych można zaliczyć tylko 75% poniesionych wydatków na naprawę samochodu oraz 75% naliczonego podatku VAT, który zgodnie z przepisami ustawy o VAT nie podlega odliczeniu.
Należy podkreślić, że generalnie samochód osobowy uznaje się za wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu pojazdu na podstawie przepisów o VAT. Tak wynika z analizy art. 16 ust. 5f updop i art. 23 ust. 5f updof.
Dobrowolne ubezpieczenie samochodu a koszty podatkowe
W kontekście omawianego problemu należy również zwrócić uwagę na art. 16 ust. 1 pkt 50 updop i art. 23 ust. 1 pkt 48 updof. Na ich podstawie z kosztów podatkowych wyłączone zostały straty powstałe w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz koszty ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym.
W analizowanym przypadku przepisy te nie mają zastosowania, gdyż samochód, który uczestniczył w wypadku, posiada polisę AC, a zatem był objęty ubezpieczeniem dobrowolnym. Tak więc koszty jego remontu powypadkowego mogą być zaliczone do kosztów.
Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 kwietnia 2026 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.111.2026.3.AA.
Organ podatkowy odniósł się w niej również do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niepodlegającego odliczeniu podatku VAT od nabywanych usług naprawy samochodu, które są wyłączone z kosztów podatkowych z uwagi na brak ubezpieczenia dobrowolnego. Stwierdził, że: "Z faktury za naprawę samochodu osobowego wykorzystywanego przez Pana do celów mieszanych może Pan odliczyć 50% kwoty podatku VAT. Nieodliczona część podatku VAT może podlegać ujęciu w kosztach podatkowych w ramach limitu 75%. Poniesione wydatki, o których mowa m.in. w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 23 ust. 5a tej ustawy, obejmują podatek VAT, który zgodnie z przepisami o VAT nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek VAT, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku VAT podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku VAT. Na podstawie faktury może Pan zaliczyć do kosztów 75% kwoty podatku VAT niepodlegającej odliczeniu, czyli 75% z 50% kwoty podatku VAT".