Inne reguły dotyczą momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tzw. kosztów pośrednich. Rozliczając dla celów CIT tego rodzaju koszty, należy mieć na uwadze, że:
- koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich poniesienia,
- za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów; zgodnie z obecnym stanowiskiem organów podatkowych, dniem poniesienia kosztu pośredniego jest dzień, na który ujęto (zaksięgowano) koszt w księgach rachunkowych na jakimkolwiek koncie, niekoniecznie kosztowym (z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów),
- w przypadku gdy koszty pośrednie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Wynika tak z art. 15 ust. 4d-4e updop.
Z przywołanych regulacji wypływa wniosek, że warunkiem zaliczenia kosztu pośredniego do kosztów uzyskania przychodów jest m.in. jego ujęcie w księgach rachunkowych oraz iż koszty pośrednie powinny być generalnie przypisane do roku podatkowego, którego dotyczą.
Odnosząc te regulacje do sytuacji, o której mowa w pytaniu powstają wątpliwości, jak rozliczyć dla celów CIT koszty pośrednie udokumentowane wskazanymi w pytaniu fakturami wystawionymi i otrzymanymi w 2023 r., omyłkowo nieujętymi w księgach rachunkowych i kosztach podatkowych 2023 r. Wydaje się, że skoro koszty zostały ujęte w księgach rachunkowych dopiero w 2026 r., to zasadne byłoby ich ujęcie w kosztach podatkowych w 2026 r. Odmienny wniosek wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 lipca 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.257.2022.3.AND dotyczącej momentu ujęcia w kosztach podatkowych faktur dokumentujących koszty pośrednie wystawionych w 2019 r., ujętych w księgach rachunkowych w 2022 r. (w związku z wyrokiem sądowym rozstrzygającym zasadność wystawienia tych faktur). Organ podatkowy wskazał na konieczność ujęcia kosztów w okresie, którego dotyczą (tj. 2019 r.). Zgodnie z tym podejściem, w sytuacji, o której mowa w pytaniu koszty pośrednie dotyczące 2023 r., udokumentowane fakturami wystawionymi i otrzymanymi również w 2023 r., powinny zostać ujęte w kosztach podatkowych spółki w 2023 r.
Podobnie jak pisaliśmy w części dotyczącej kosztów bezpośrednio związanych z przychodami, ze względu na wątpliwości związane z przedmiotową kwestią zalecamy wystąpić do właściwego dla podatnika organu podatkowego z wnioskiem o interpretację indywidualną.