Sprzedaż towarów na terytorium UE za pośrednictwem platformy e-commerce

Polska firma sprzedaje swoje towary za pośrednictwem irlandzkiej platformy sprzedażowej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, z innych państw UE. Platforma zajmuje się fakturowaniem transakcji dla finalnych nabywców. Czy zatem prawidłowo rozpoznajemy sprzedaż towarów jako dostawę na rzecz platformy ze stawką VAT 0% jako sprzedaż towaru do UE, pomimo ich bezpośredniej wysyłki do finalnego odbiorcy zlokalizowanego w innych państwach UE?

Sprzedaż opisana w pytaniu dokonywana za pośrednictwem zagranicznej platformy e-commerce.

Zgodnie z art. 7a ust. 1 i 2 ustawy przyjmuje się, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego określone w tym przepisie dostawy towarów, zasadniczo na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT na terytorium UE, dokonywane przez tzw. dostawców bazowych (ang. underlying supplier), samodzielnie:

• otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu elektronicznego) oraz
• dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te towary).

Dla zastosowania regulacji wyrażonej w art. 7a ust. 2 ustawy (WSTO i dostawa krajowa za pośrednictwem platformy), muszą kumulatywnie wystąpić następujące przesłanki dotyczące dostawcy bazowego i dokonywanej przez niego dostawy bazowej:

a) nieposiadanie przez dostawcę bazowego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE (w tym Polski),

b) dokonywanie dostawy bazowej na rzecz podmiotu, co do zasady, niebędącego podatnikiem VAT (w przypadku WSTO nabywcą towarów może być w pewnych przypadkach podmiot posiadający status podatnika VAT),

c) dostawa bazowa ma miejsce na terytorium UE (będące jej przedmiotem towary zostały uprzednio dopuszczone do swobodnego obrotu w UE).

W związku z tym, że Czytelnik będący sprzedawca towarów ma siedzibę na terytorium Polski, nie można zastosować zasady wyrażonej w art. 7a ustawy, dotyczącej uznanego dostawcy, która wskazuje platformę jako podatnika VAT dokonującego dostawy towarów na rzecz ostatecznego (faktycznego) nabywcy tych towarów.

W omawianym przypadku polski sprzedawca powinien rozliczyć dostawę towarów na rzecz ostatecznych klientów z UE oraz ewentualny import usług pośrednictwa od platformy sprzedażowej.

Jeżeli polski przedsiębiorca sprzedaje towary konsumentom z innych państw unijnych, a towar jest wysyłany bezpośrednio z Polski do tego konsumenta, zasadniczo mamy do czynienia ze sprzedażą na odległość towarów (WSTO), a nie ze sprzedażą towaru do irlandzkiej platformy sprzedażowej. Nie ma zatem podstaw do tworzenia sztucznego łańcucha dostaw: polski sprzedawca ? irlandzka platforma ? unijny konsument.

WSTO to dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę (również pośrednio) z jednego państwa UE do innego państwa UE, dokonana na rzecz osoby niebędącej podatnikiem VAT (konsumenta), albo na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, którzy nie mają obowiązku rozliczania WNT. Dostawa towarów obejmuje także przypadki, gdy dostawca pośrednio uczestniczy w transporcie lub wysyłce tych towarów.

W praktyce oznacza to, że trzeba ustalić miejsce opodatkowania WSTO. Istotny jest przy tym unijny próg 10.000 euro, obejmujący łącznie określone, transgraniczne sprzedaże B2C w UE. Do czasu jego przekroczenia, przy spełnieniu ustawowych warunków i braku wyboru opodatkowania w państwie konsumpcji, sprzedaż może być opodatkowana VAT w Polsce (art. 22a ust. 1 i 3 ustawy). Po przekroczeniu progu zasadą jest natomiast opodatkowanie VAT w państwie, w którym kończy się transport towaru, czyli co do zasady w państwie konsumenta (art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy).

Przykładowo, jeżeli polski podatnik wysyła towar z Polski do konsumenta w Niemczech, a sprzedaż podlega już opodatkowaniu w Niemczech, powinien zastosować niemiecką stawkę VAT właściwą dla danego towaru. Podatek ten można jednak rozliczyć za pośrednictwem procedury OSS, bez konieczności rejestrowania się dla VAT w każdym państwie konsumpcji.

Wątpliwości może dodatkowo powodować fakt, że klient otrzymuje dokument wygenerowany przez platformę. Nie przesądza to jednak o tym, kto jest dostawcą towaru dla celów VAT.

Potwierdzenie zakupu lub dokument generowany technicznie przez platformę nie oznacza automatycznie, że sprzedaży dokonała ta platforma. Platforma może w określonych przypadkach występować w charakterze podmiotu zobowiązanego do poboru i rozliczenia podatku albo technicznie wystawiać dokument w imieniu sprzedawcy. Decydujące znaczenie mają rzeczywiste warunki transakcji oraz postanowienia umowy i regulaminu platformy.

Dlatego polski podatnik powinien przede wszystkim przeanalizować, kto zgodnie z warunkami transakcji dokonuje dostawy towaru na rzecz konsumenta. Jeżeli jest nim polska firma, to ona rozpoznaje sprzedaż dla celów VAT, nawet jeśli techniczna obsługa zamówienia, płatności czy dokumentów odbywa się za pośrednictwem platformy.