Jeżeli rozchód środków pieniężnych z tytułu zapłaty zobowiązania w walucie obcej wyceniany jest po kursie średnim NBP, lub w przypadku sprzedaży waluty - po kursie faktycznym, to zazwyczaj kursy te różnią się od kursów przyjętych w momencie wpływu waluty na rachunek. W konsekwencji na rachunku walutowym powstają różnice kursowe od własnych środków pieniężnych. Do ustalenia kolejności rozchodu środków z rachunku walutowego należy przyjąć jedną z metod określonych w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 ustawy o rachunkowości, tj. FIFO (pierwsze przyszło, pierwsze wyszło), LIFO (ostatnie przyszło, pierwsze wyszło) lub metodę kursu przeciętnego (średnioważonego).
Warto dodać, iż dla celów bilansowych rozchód środków z rachunku walutowego można także wyceniać po kursie, po jakim waluty wyceniono w momencie ich wpływu na ten rachunek (tj. kursie historycznym), przyjmując jedną z metod, o których mowa w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 ustawy o rachunkowości, określających kolejność rozchodu, tj. FIFO, LIFO lub kurs przeciętny (średnioważony). Takie podejście wynika z art. 35 ust. 8 ww. ustawy. Decyzja w sprawie zasad wyceny rozchodu waluty z rachunku walutowego należy do kierownika jednostki i powinna zostać opisana w polityce rachunkowości.