Zasady korekty kosztów uzyskania przychodów reguluje art. 15 ust. 4i-4m updop. Z przepisów tych wynika, że jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Jeśli w ww. okresie rozliczeniowym podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.
W przypadku natomiast, gdy korekta kosztów uzyskania przychodów jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, to przyjmuje się, że korekty tej dokonuje się wstecz, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym podatnik potrącił koszt na podstawie faktury pierwotnej.
Powyższe przepisy uzależniają moment ujęcia faktury korygującej od przyczyny jej wystawienia, nie różnicując przy tym zasad w zależności od tego, czy korekta dotyczy kosztów bezpośrednio, czy pośrednio związanych z przychodami.
Zagadnienie to doprecyzowują licznie wydawane interpretacje indywidualne. Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 16 lipca 2026 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.216.2026.1.KM, kluczowe jest rozróżnienie, czy pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, czy też korekta wynika z okoliczności powstałych już po jej wystawieniu. Za błąd rachunkowy organ podatkowy uznał sytuację, w której:
"(...) koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.) (...)".
Z kolei za inną oczywistą omyłkę organ podatkowy uznał:
"(...) inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. »Omyłka« wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter »pierwotny«. Co więcej, »omyłka« musi być »oczywista« (...)".
Z treści pytania nie wynika jednoznacznie, jaki jest powód skorygowania rozliczeń przez dostawcę energii. Jeżeli przyczyną wystawienia faktur korygujących był błąd popełniony przez firmę energetyczną (omyłka), który skutkował np. zaniżeniem cen dostaw na fakturach pierwotnych, to należy skorygować koszty wstecz. Wiąże się to z koniecznością skorygowania zeznania CIT-8 za 2025 r.
Takie stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 28 maja 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.152.2025.1.JKU. Organ podatkowy uznał jednoznacznie, że w przypadku korekty wynikającej z błędu systemowego sprzedawcy energii elektrycznej podatnik nie ma prawa do rozliczenia faktur korygujących na bieżąco. Jest on zobowiązany przyporządkować korektę wstecznie do okresów, których dotyczy.
Jeśli jednak faktura pierwotna w momencie wystawienia w sposób prawidłowy dokumentowała stan faktyczny, a korekta wynikała z przyczyn występujących po jej wystawieniu, to zwiększenie kosztów należało uwzględniać na bieżąco, tj. w okresie otrzymania dokumentów korygujących w 2026 r.