Relacja z dyżuru telefonicznego

2.1. Benefity dla współpracujących przedsiębiorców

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej spółka jawna współpracuje z jednoosobowymi przedsiębiorcami w oparciu o umowę B2B. Aby zapewnić trwałość współpracy i ograniczyć przestoje projektów z uwagi na odpływ specjalistów, rozważane jest wprowadzenie systemu pozapłacowych benefitów dla współpracowników, jak np. prywatna opieka medyczna, karty sportowe, szkolenia i kursy zawodowe. Czy ponoszone z tego tytułu wydatki będą w spółce kosztami uzyskania przychodów?

Wydatki na pozapłacowe benefity będą mogły być zaliczane przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów, o ile prawo do ich otrzymania będzie wynikało bezpośrednio z zawartych umów o współpracę.

W myśl art. 22 ust. 1 updof, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyłączeniem kosztów wymienionych w negatywnym katalogu zawartym w art. 23 updof. W kontekście współpracy z osobami prowadzącymi jednoosobową działalność gospodarczą (umowy B2B), kwalifikacja benefitów jako kosztów podatkowych jest możliwa, pod warunkiem że ponoszenie tych kosztów pozostaje w związku z działalnością prowadzoną przez świadczeniodawcę i osiąganymi z niej przychodami. W przedstawionej sprawie chodzi o zbudowanie trwałych relacji ze współpracownikami i zmniejszenie rotacji specjalistów, co pozwoli spółce na zachowanie ciągłości realizowanych projektów i usług dla klientów. Ponadto benefity w postaci dostępu do szkoleń i kursów dla partnerów B2B mogą wpływać na podniesienie standardu świadczonych usług, co może znaleźć bezpośrednie odzwierciedlenie w przychodach.

Trzeba jednak nadmienić, że nie jest dopuszczalne rozliczanie jako kosztów uzyskania przychodów wydatków, których dotyczy ustawowe wyłączenie. Przykładem mogą być składki opłacane z tytułu umów ubezpieczenia na życie zawartych na rzecz osób współpracujących (art. 23 ust. 1 pkt 57 updof).

Obecnie powszechne stało się przekazywanie współpracownikom różnego rodzaju benefitów w celu ich zdobycia lub podtrzymania z nimi współpracy. Generalnie organy podatkowe nie wykluczają możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów benefitów przekazywanych kontrahentom w ramach współpracy B2B, nawet jeżeli stanowią one niepieniężny dodatek, który jest niezależny od wynagrodzenia za świadczone usługi. Tak było w sprawie rozstrzyganej m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 maja 2025 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.126.2025.4.KW. Organ uznał, że benefity oferowane kontrahentom mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, gdyż ich celem jest dodatkowa motywacja do współpracy ze spółką oraz utrzymania jej ciągłości, co przekłada się na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę. Ponadto stwierdził, że przyznawane świadczenia nie mają cech reprezentacji, rozumianej jako chęć wykreowania pozytywnego wizerunku względem współpracowników. Oferowanie benefitów pozapłacowych jest obecnie na rynku standardem, stałym i powtarzalnym elementem współpracy. Ich zapewnianie wynika nie tyle z zamiaru wyróżnienia się spośród innych podmiotów, co z chęci zrównania oferty z podmiotami konkurencyjnymi. Jednocześnie często są istotnym czynnikiem materialnym, decydującym o podjęciu współpracy.

Z kolei w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 maja 2026 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.40.2026.2.DW czytamy, że: "Wydatki na dodatkowe Benefity na rzecz osób zatrudnionych na podstawie umów o współpracy B2B, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, jeżeli nie stanowią elementu należnego im wynagrodzenia wynikającego z umowy o współpracy. Benefity należy kwalifikować do kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, ponieważ ich głównym celem jest tworzenie wizerunku Państwa Spółki na zewnątrz poprzez kreowanie pozytywnych relacji z Kontrahentami.

Przede wszystkim z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że oferowany przez Państwa Spółkę pakiet Benefitów będzie miał na celu pozyskanie i utrzymanie Kontrahentów oraz nie będzie stanowił składnika wynagrodzenia należnego Kontrahentom za świadczone usługi, a samo przystąpienie do programu benefitowego będzie dobrowolne. Jednocześnie, opisany model świadczeń pozapłacowych ma charakter elastyczny, co będzie pozwalało Kontrahentom na samodzielny wybór benefitów z dostępnego katalogu.

Mając na uwadze powyższe zasadne jest przyjęcie stanowiska, że opisane przez Państwa Spółkę wydatki na Benefity dla osób współpracujących na podstawie umów B2B stanowią koszty reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów".

2.2. Wypłata wynagrodzenia przypadająca w dniu 26 urodzin pracownika

Zakład pracy jako płatnik stosuje ulgę dla młodych do wynagrodzenia jednego z pracowników. W październiku tego roku pracownik ten ukończy 26 rok życia. Termin wypłaty wynagrodzenia przypada na dzień jego urodzin. Czy w takim przypadku należy zastosować ulgę, czy pobrać zaliczkę na podatek dochodowy?

Wypłata dokonana w dniu 26 urodzin pracownika korzysta z preferencji podatkowej w ramach limitu 85.528 zł rocznie.

Ulga dla młodych to preferencja przewidziana w art. 21 ust. 1 pkt 148 updof. Na podstawie tego przepisu wolne od podatku są przychody m.in. ze stosunku pracy i z umów zlecenia otrzymane przez podatnika do ukończenia 26 roku życia, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85.528 zł. Zwolnienie to ma zastosowanie z mocy prawa i jest stosowane przez płatnika w trakcie roku podatkowego.

W przedstawionej sprawie wątpliwości budzi ustalenie precyzyjnego momentu "ukończenia 26 roku życia". Organy podatkowe dokonując wykładni tego przepisu, wskazują, że w zakresie obliczania wieku podatnika należy stosować art. 12 § 4 Ordynacji podatkowej. Wynika z niego, że terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień. Oznacza to, że podatnik zachowuje status osoby uprawnionej do ulgi również w dniu swoich 26 urodzin, a termin upływa z końcem tego dnia.

W rezultacie, w analizowanym przypadku przychody wypłacone pracownikowi (postawione do jego dyspozycji) w dniu 26 urodzin będą jeszcze podlegały zwolnieniu od opodatkowania, pod warunkiem, że łączna wysokość przychodów uzyskanych w tym roku przez pracownika, nie przekroczy ustawowego limitu. Tym samym, zakład pracy dokonując wypłaty wynagrodzenia w październiku br., w dniu urodzin pracownika, nie będzie obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy (por. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 lipca 2025 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.463.2025.2.AK).

2.3. Remont nieubezpieczonego samochodu ciężarowego

Czy przedsiębiorca, który w działalności gospodarczej wykorzystuje samochód ciężarowy będący środkiem trwałym, może do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wydatki poniesione na jego naprawę powypadkową, jeżeli nie ma wykupionej polisy dobrowolnego ubezpieczenia?

Nie, brak dobrowolnego ubezpieczenia wyłącza możliwość podatkowego rozliczenia kosztów naprawy powypadkowej samochodu ciężarowego.

Co do zasady, koszty ponoszone w związku z naprawą samochodu będącego środkiem trwałym wykorzystywanym w działalności gospodarczej mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jednak dokonując ich oceny podatkowej, należy mieć na uwadze art. 23 ust. 1 pkt 48 updof. Na jego podstawie nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym.

Wskazany przepis uzależnia podatkowe rozliczenie kosztów naprawy powypadkowej samochodów, od posiadania dobrowolnego ubezpieczenia AC samochodu, którego wydatki dotyczą. Co ważne, warunek ten dotyczy zarówno pojazdu będącego samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a updof, jak też innych samochodów. Skoro więc podatnik nie wykupił takiego ubezpieczenia, nie może zaliczyć wydatków poniesionych na naprawę samochodu ciężarowego do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej (por. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 lipca 2025 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.540.2025.1.AA).

2.4. Zwrot pracownikowi kosztów poczęstunku

W trakcie podróży służbowej pracownik uczestniczył w spotkaniu z kontrahentem, w trakcie którego miał miejsce poczęstunek, niebędący obiadem czy kolacją. Czy zwrot kosztów tego poczęstunku jest wolny od podatku dochodowego?

Według organów podatkowych sfinansowanie (zwrot) przez pracodawcę kosztów poczęstunku, niebędącego posiłkiem, powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu.

Świadczenia, które pracownik uzyskuje w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, stanowią u niego przychód ze stosunku pracy. Przy czym zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 updof, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Odrębnymi przepisami, o których mowa są m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190). W zakresie uregulowanym w rozporządzeniu z tytułu podróży krajowej pracownikowi może przysługiwać dieta na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia, która wynosi 45 zł za dobę podróży. Dieta nie przysługuje m.in., jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie, a jeżeli pracodawca zapewnia pracownikowi częściowe wyżywienie, kwotę przysługującej diety zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia. Wówczas przyjmuje się, że posiłek stanowi odpowiednio: śniadanie - 25% diety, obiad - 50% diety, kolacja - 25% diety.

Warto zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych, jeżeli pracodawca zwraca koszty wyżywienia poniesione przez pracownika w podróży służbowej ponad limit należnej diety, wtedy nadwyżka ta podlega opodatkowaniu. Z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 kwietnia 2026 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.236.2026.1.PR wynika, że opodatkowaniu podlega również zwrot wydatków na wyżywienie, które nie kwalifikuje się jako pełen posiłek, takie jak drobne przekąski czy kawa z ciastkiem. Kierując się tym stanowiskiem, należałoby przyjąć, że od zwróconej pracownikowi kwoty poczęstunku, w którym uczestniczył w trakcie spotkania z kontrahentem, trzeba obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy.

2.5. Odszkodowanie za nieuprawnione zajmowanie nieruchomości

Podatniczka otrzymuje od miasta odszkodowanie za bezumowne korzystanie z jej lokalu przez osoby z prawem do lokalu socjalnego. Odszkodowanie obejmuje kwotę odpowiadającą czynszowi, jaki przysługiwałby za najem lokalu w ramach umowy najmu, oraz opłaty za media, które podatniczka musi opłacać w związku z korzystaniem z lokalu przez osoby objęte eksmisją. Czy odszkodowanie w części obejmującej opłaty za media jest przychodem podlegającym opodatkowaniu?

Według organów podatkowych w takim przypadku przychodem, od którego należy zapłacić podatek dochodowy, jest pełna kwota odszkodowania, w tym część rekompensująca koszty mediów.

W przypadku zawarcia umowy najmu strony mogłyby się umówić, że koszty mediów obciążają najemcę. Wówczas podatniczka nie traktowałaby opłat za media jako przychodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Jednak w opisanej sytuacji nie mamy do czynienia z przychodem z najmu, tylko z przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 11 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 updof. Roszczenie o przyznanie odszkodowania wynika z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725). W świetle ustawowych regulacji, gdy osobie uprawnionej do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na mocy wyroku gmina nie dostarczyła lokalu, to właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy. Wysokość odszkodowania nie jest określona wprost w przepisach ustawy, nie wskazuje ona również zasad jego ustalania. Organy podatkowe przyjmują natomiast, że odszkodowanie nie rekompensuje tzw. szkody rzeczywistej, tylko stanowi wyrównanie korzyści, które właściciel lokalu mógłby osiągnąć, gdyby bez przeszkód mógł dysponować swoją własnością. W rezultacie odszkodowanie to w całości, tj. również w części dotyczącej zwrotu opłat za media, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym (por. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 stycznia 2025 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.660.2024.2.PR).