Nakłady dotyczące istniejącego budynku uznawane za remont środka trwałego

Przepisy ustawy o rachunkowości nie definiują pojęcia remontu ani nie regulują bezpośrednio zasad ujmowania w księgach rachunkowych kosztów jego przeprowadzenia. Zagadnienie to szerzej objaśnia KSR nr 11. Z pkt 7.5 tego standardu wynika, że nakłady ponoszone w celu utrzymania pierwotnie założonego okresu użytkowania środka trwałego oraz jego wartości użytkowej, mierzonej np. poziomem zdolności wytwórczych, jakością wytworzonych za jego pomocą produktów czy kosztami eksploatacji, stanowią koszty bieżącego użytkowania. Obciążają one koszty okresu, w którym je poniesiono. Do nakładów takich zalicza się przede wszystkim nakłady na konserwacje, przeglądy i remonty środków trwałych, w tym wymianę części.

Według pkt 7.20 KSR nr 11, remont to wykonywanie robót polegających na przywróceniu stanu pierwotnego istniejącego środka trwałego, w jakim został on wprowadzony do ewidencji środków trwałych, które nie stanowią bieżącej konserwacji. Zastosowanie do remontu materiałów, również lepszych, niż te zawarte w środku trwałym, w momencie jego przyjęcia do użytkowania, nie powoduje uznania remontu za ulepszenie, o ile nie prowadzi do istotnej zmiany wartości użytkowej środka trwałego.

Niekiedy może być zasadne rozliczanie remontu w czasie poprzez konto 64-0 "Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów". Z pkt 7.22 KSR nr 11 wynika, że koszty remontów okresowych, a więc takich, które są powtarzane regularnie mogą być rozliczane przez cały okres międzyremontowy (jako czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów), w zależności od przyjętych zasad (polityki) rachunkowości. Rozwiązanie to może mieć zastosowanie również w przypadku remontów istotnych z punktu widzenia jednostki.

W analizowanym przypadku za remont można zatem uznać przykładowo odmalowanie ścian, naprawę tynków czy odtworzenie uszkodzonej posadzki, o ile wykonane prace służą jedynie przywróceniu dotychczasowego stanu technicznego budynku i nie powodują zwiększenia jego wartości użytkowej.