Nawiązanie stosunku pracy po kilku latach od rozwiązania poprzedniej umowy o pracę

Pracownik był zatrudniony w naszym zakładzie od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2018 r. na podstawie następujących bezpośrednio po sobie trzech umów na czas określony. Następnie od 1 września 2018 r. do 21 sierpnia 2019 r. był zatrudniony na czas nieokreślony. Umowa została rozwiązana na mocy porozumienia stron. W dniu 14 września 2026 r. osoba ta ponownie zostanie zatrudniona w naszym zakładzie na poprzednio zajmowanym stanowisku i będzie miała te same obowiązki. Na jaki okres możemy zawrzeć z nią umowę o pracę na czas określony? Czy może w tej sytuacji wymagana jest od razu umowa na czas nieokreślony? (pytanie nr 1557100)

W sytuacji przedstawionej w pytaniu pracodawca wykorzystał już limit ilościowy umów na czas określony możliwych do zawarcia z tym pracownikiem (zawarł z nim już 3 umowy tego rodzaju), dlatego obecnie może podpisać z nim tylko umowę bezterminową.

Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna ich liczba nie może przekraczać 3. Tak stanowi art. 25¹ § 1 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). Jeżeli okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony jest dłuższy niż 33 miesiące lub jeśli liczba zawartych umów jest większa niż 3, uważa się, że pracownik, odpowiednio od dnia następującego po upływie 33 miesięcy lub od dnia zawarcia czwartej umowy o pracę na czas określony, jest zatrudniony na podstawie umowy na czas nieokreślony. Wystarczy przekroczenie jednego ze wskazanych limitów.

Należy dodać, że uzgodnienie między stronami w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie, od dnia następującego po dniu, w którym miało nastąpić jej rozwiązanie, nowej umowy o pracę na czas określony (art. 25¹ § 2 K.p.). W przepisie tym jest mowa o podpisaniu aneksu przedłużającego okres obowiązywania umowy na czas określony, który faktycznie jest porozumieniem stron o zmianie umowy. Zawarcie takiego porozumienia jest traktowane tak, jak zawarcie nowej umowy na czas określony.

Do limitu "33/3" wlicza się wszystkie umowy na czas określony zawarte począwszy od 22 lutego 2016 r. bez względu na przerwy między umowami. Natomiast dla potrzeb ustalenia limitu ilościowego uwzględnia się także, w określony sposób, umowy na czas określony, które trwały w dniu 22 lutego 2016 r.

Ustawodawca wskazał jednak przypadki, w których nie stosuje się do niektórych umów na czas określony limitów "33/3", tj. do umów zawartych w celu:

• zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy,
• wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym,
• wykonywania pracy przez okres kadencji,
• w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie,

jeżeli ich zawarcie w danym przypadku służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w tym zakresie w świetle wszystkich okoliczności zawarcia umowy (art. 25¹ § 4 K.p.).