Prawny obowiązek pomocy rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa
Wychowaliśmy z żoną czworo dzieci. Dwoje z nich jeszcze mieszka z nami. Nasza sytuacja finansowa jest trudna. Czy dzieci mają prawny czy jedynie moralny obowiązek pomagania rodzicom w prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, w tym m.in. pokrywania części kosztów życia, jeśli są pełnoletnie i niezależne finansowo?
Obowiązek pomocy rodzicom ma charakter nie tylko moralny, ale również prawny, przy czym zakres tego obowiązku zależy m.in. od wieku dzieci. Dziecko, które pozostaje na utrzymaniu rodziców i mieszka u nich, jest zobowiązane pomagać im we wspólnym gospodarstwie. Stanowi o tym art. 91 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Powyższa pomoc ma charakter nieodpłatny i obejmuje swoim zakresem różnego rodzaju czynności, np. sprzątanie mieszkania, pomoc przy zakupach czy przygotowywaniu posiłków bądź przy innego rodzaju pracach domowych. Z kolei dziecko, które ma dochody z własnej pracy, powinno przyczyniać się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny, jeżeli mieszka u rodziców (art. 91 § 1 K.r.o.). Gdy mowa o dochodach z pracy dzieci, należy uznać, że chodzi o dochody faktycznie uzyskiwane, bez względu na podstawę prawną świadczenia pracy (np. umowa o pracę, umowa zlecenia, działalność gospodarcza itp.). Pamiętać należy, że ww. przepis nie przerzuca na dziecko obowiązku ponoszenia całkowitego ciężaru utrzymywania rodziny, dziecko ma jedynie obowiązek "przyczyniać się" do pokrywania wspomnianych kosztów.
Wspólnym mianownikiem dla obu wymienionych obowiązków jest mieszkanie u rodziców, przy czym bez znaczenia jest, czy dziecko zostało w lokalu zameldowane czy wspomnianego obowiązku meldunkowego nie dopełniono. Chodzi tu zatem o faktyczne trwałe zamieszkanie, a nie takie, które ma jedynie charakter krótkotrwały.
